Sinds we ze half februari hebben uitgezwaaid, is ons sociaal leven relatief beperkt. Hoewel we buitengewoon gastvrij zijn opgenomen door de plaatselijke bevolking - waarmee we huisvesting, diners en zeilwedstrijden delen - is het lastig om in een vreemde taal, in een vreemd land, je gevoelens en zorgen te delen. Normaal hebben we daar het mobiele internationale zeilersdorp voor; mensen die min of meer in hetzelfde schuitje zitten. Maar al vier maanden is er geen enkele buitenlandse zeilboot in de verre omtrek geweest om zelfs maar even een praatje mee te maken. Terwijl we dat nu juist even nodig hebben.
Ook voor Nederlandse vrienden en familie zijn we ver weg. Internet helpt, maar email, chat en skype kan nu en dan mijn sociale honger niet stillen. Jarenlang uit het oog verdwijnen, heeft zo zijn gevolgen. Je kan niet voorkomen dat je belangrijke sociale gebeurtenissen mist. Mijn zwangere zus gaat trouwen en vraagt me als haar getuige. Ik ben vereerd, maar moet haar teleurstellen. Ons budget laat het simpelweg niet toe om even heen en weer te vliegen. Dat is nu eenmaal het risico van een wereldreis maken met een klein budget. Maar als het moment daar is, heb ik er slapeloze nachten van. De keerzijde van het reizen zet alle geweldige belevenissen even in de schaduw.
Die nacht word ik wakker van een onbekend geluid. Zware druppels ploffen op het stoffige golfplaten dak van ons logeerhuis. Een zegen in deze gortdroge streek. Is het een teken? De volgende dag skypet mijn moeder. Net als ze me haar hulp toezegt om naar Nederland te kunnen komen vliegen voor de geboorte van mijn neefje, zien we Thomas online komen met het nieuws dat zij nog maar een verwaarloosbare 6 uur van ons verwijderd zijn. Teveel goed nieuws in één keer. Maandenlang emotioneel groothouden ontspant zich als tranen van geluk. Ik kan mijn debuut als tante meemaken, en daarbij komen onze beste zeilmaatjes zomaar uit de hemel vallen. Ze hebben hun boot voor de winter achtergelaten in de zuidelijkste jachtclub ter wereld, en zijn nu onderweg naar warmere oorden. Met als verrassing: een tussenstop in Puerto Madryn.
We halen ze op en gaan verder waar we gebleven waren, nadat onze gezamelijke zeiltocht hier voortijdig strandde. Kou en nattigheid zijn vanuit het Zuiden meegereisd, en daarbij heeft forse griep Bram in zijn greep. Genoeg redenen om even rustig aan te doen. Vriend Chochi toont andermaal zijn ruime hart en maakt plaats. Gewend als we allemaal zijn aan het leven in een krappe boot, is zijn simpele huisje voor ons vieren een waar paleis. Ik geniet met volle teugen van het samen tafelen, wandelen, WK voetbalkijken, koken, walvissen bestuderen, boodschappen doen en vooral eindeloos kletsen.
Ze begrijpen precies wat we doormaken en hebben aan twee woorden genoeg om met evenzo herkenbare ervaringen en gevoelens op de proppen te komen. Zes dagen lang laven we ons aan hun gezelschap, tot we ze bij de nachtbus naar Buenos Aires uitzwaaien. De griep is bijna overwonnen en we hebben weer extra energie gekregen om door te werken. Het was als een regenbui in de woestijn.
Elke maand lees je hier meer over de avonturen van Vief.
Meer info: www.sy-duende.com